Biologische tandheelkunde

Biologische tandheelkunde betekent dat wij pogen om rekening te houden met het feit dat wij als mens geen verzameling onderdelen zijn maar een geheel. Elk deel van het geheel heeft invloed op dat geheel, daarom vermijden wij zo veel mogelijk lichaamsonvriendelijke materialen.

Klik hier voor het filmpje.

Amalgaam (Dit is een mengsel van vooral kwik en zilver, het zijn de grijze vullingen)

Een verwaarloosd detox onderwerp ? Een belangrijke bron van intoxicatie?
Te oordelen naar de uitspraken van de WGO (Wereld Gezondheid Organisatie) moeten wij helaas deze beide vragen positief beantwoorden.

Als student kregen wij van onze professor te horen dat tandarts een gevaarlijk beroep was: de levensverwachting zou slechts 52 jaar zijn. Tandarts bleek ook het beroep met het hoogste aantal depressies, zelfmoordpogingen en echtscheidingen…
Dit zouden wel eens symptomen van kwikvergiftiging kunnen geweest zijn, besef ik nu.
In de 70er jaren mengden tandartsstudenten met een veertigtal in een slecht verlucht lokaal kwikdruppels en zilverpoeder in een mortier; vervolgens werd het teveel aan kwik met een zeemvel uit dit mengsel gewrongen, waarbij kleine kwikdruppeltjes zich onvermijdelijk overal verspreidden en op de vingers bleven kleven. Wij beseften niet hoe toxisch kwik is.
In 1978 las ik een studie waaruit bleek dat in tandartspraktijken dikwijls gevaarlijk hoge waarden kwikdamp aanwezig zijn . De conclusie was dat een tandartspraktijk goed geventileerd moet zijn. Mijn conclusie was dat het best zou zijn om zo een toxisch materiaal niet meer te gebruiken. Wij schakelden over op exclusief gebruik van composiet en porselein.

Wat is ‘amalgaam’?
Amalgaam is een tandheelkundig vullingmateriaal. Het is samengesteld uit ongeveer 50% kwik (Hg in de scheikunde) en andere metalen; vooral zilver, tin, zink, koper en enkele andere metalen in kleinere hoeveelheden.
Amalgaamvullingen zijn de zogenaamde ‘zwarte vullingen’, ook ‘plombages’ genoemd, in de veronderstelling dat het lood is; zij lijken soms wel op lood, maar bevatten wel geen lood.

Een stukje geschiedenis
Het vullen van cariës (‘gaatjes’) in tanden is een eeuwenoud probleem.
Tandartsen beschikten tot het begin van de 19e eeuw enkel over goud als stabiel vullingmateriaal. Zilveramalgaam als tandvullingmateriaal werd voor het eerst gebruikt in 1826 door een tandarts in Parijs. Deze eerste amalgaamvullingen lekten echter zodanig veel kwik dat veel mensen er ziek van werden.
Dit lokte in de V.S. een ‘amalgaamoorlog’ uit, waarbij de tandartsen een charter moesten ondertekenen waarbij zij beloofden dit giftige vullingmateriaal niet te gebruiken, op straf van uit toenmalige ‘College of Dental Surgeons’ gestoten te worden. Na verloop van tijd waren zoveel tandartsen uit deze organisatie verstoten dat zij samen een nieuwe tandartsenorganisatie opzetten, de American Dental Association. Deze was dus per definitie voor het gebruik van amalgaam. Deze ADA is nu de overkoepelende Amerikaanse tandartsenvereniging.
De bekendste tandarts aller tijden, J. Black, formuleerde rond de eeuwwisseling van de 19e naar de 20e eeuw een betere formule voor amalgaam (met zink en koper) die minder kwik lekte. Deze formule lekte dus MINDER kwik, maar dat is nu net het probleem: kwik is dermate giftig dat toxicologen stellen dat er geen enkele hoeveelheid is die geen intoxicatieverschijnselen veroorzaakt (NOEL = nul)
Hoewel wereldwijd nog heel wat tandartsenorganisaties amalgaam aanprijzen als goed en betrouwbaar vullingmateriaal, begint dat bastion toch barsten te vertonen.


Biologische tandheelkunde
• Biologische tandartsen erkennen het impact van toxische materialen en leggen het verband met de dentale en algemene gezondheid.
• Deze tandartsen gebruiken materialen en procedures die zo veel mogelijk met de mens in harmonie zijn.

Is kwik in de tandheelunde verontrustend? (Volgens de IAOMT, de International Academy of Oral Medecine and Toxicology)
• Weinigen beseffen dat amalgaamvullingen 50% kwik bevatten.
• Een grote vulling bevat evenveel kwik als een kwikthermometer (die mogen nu niet meer gemaakt worden).
• Kwik verdampt op kamertemperatuur en is dan kleurloos, reukloos en smaakloos.
• Bij inademing wordt het dan voor 80% in het bloed opgenomen
• WGO berekende dat deze vullingen de grootste bron van kwik in het lichaam zijn, meer dan alle andere bronnen samen.

Is er een gezondheidsrisico? (volgens de IAOMT)
• Kwik is het meest toxische niet radio actieve element op aarde.
• Kwik wordt geweerd uit alles waarvoor alternatieven zijn.
• Kwik kan het immuunsysteem, de nieren, het hart, het ademhalings- en spijsverteringssysteem en vooral de hersenen beschadigen.

Toxiciteit van kwik.
In de Minamata baai (Japan) werden in de vijftiger en zestiger jaren duizenden mensen ziek, velen daarvan overleden. Een team van dokters en toxicologen deed er elf maand over om te vinden dat kwikvergiftiging de oorzaak was.
Kwik is een voor mens en milieu gevaarlijke stof. De kwikvergiftiging van water en vissen leidde tot nieuwe reglementen: verbod op kwikthermometers en barometers, schakelaars…
Kwik is gevaarlijk afval, het moet veilig opgeruimd worden.

Diagnose van kwikvergiftiging.
Kwikvergiftiging wordt meestal verkeerd gediagnosticeerd door de geleidelijke aanvang, de niet specifieke symptomen en het gebrek aan kennis bij het medisch korps.
Als een team van specialisten en toxicologen 11 maand nodig had om die symptomen te identificeren, hoe klein is dan de kans dat deze diagnose gesteld wordt door een dokter voor een individu…bijna nihil.

Amalgaam en milieu
Amalgaam dat verwijderd is uit de tanden wordt geklasseerd als toxisch afval en mag niet in het milieu terechtkomen, want het bevat kwik. Tandartsen moeten op elke behandelstoel een zuiveringsinstallatie plaatsen omdat de amalgaamresten niet in het afvalwater (milieu) zouden komen.
Dit amalgaam bevond zich in iemands lichaam, ons lichaamsmilieu!!!

Betekent dit dat ik mijn amalgaamvullingen best laat verwijderen?
Het IAOMT gelooft dat dit de beste keuze is, tenzij u zwanger bent of borstvoeding geeft, er zijn nu goede vullingmaterialen ter beschikking die geen kwik bevatten, en er is dus geen reden om op dat vlak risico te nemen.

Waarom gebruiken veel tandartsen dan nog steeds amalgaam?
Veel tandartsorganisaties zoals de ADA (American Dental Association), BDA (British Dental Association), NMT (Nederlandse Maatschappij voor Tandheelkunde), en VVT (Vlaams Verbond van Tandartsen) blijven het verdedigen . Anderzijds zijn er landen als Zweden waar het gebruik van amalgaam volledig verboden is, maar dit was een regeringsbesluit.
Composieten vragen heel wat meer tijd, en er wordt van de tandarts technisch meer gevraagd.
Tandartsenorganisaties en fabrikanten die amalgaam nog steeds een goed vullingmateriaal noemen, doen dit vooral op grond van de eigenschappen als vulling, namelijk geringe slijtage en lange levensduur. Enerzijds wordt vermeld dat het veilig is, maar anderzijds ook in bedekte termen toegegeven dat er kwik uit lekt. Dit blijkt uit de waarschuwingen op de bijsluiter: niet te gebruiken bij zwangere vrouwen en bij borstvoeding. Ook bij nierpatiënten mogen deze vullingen niet gebruikt worden.
Het lekken van kwik blijkt ook duidelijk uit de richtlijnen voor het bewaren van de amalgaamresten, namelijk in een afgesloten container ondergedompeld in glycerine, om de verspreiding van kwikdamp tegen te gaan.

Kwik en het milieu.
Ook de steeds strengere milieuwetgeving wijst ons op de gevaren.
‘De overheid is de tandartspraktijken gaan bekijken als een bron van kwik in het milieu’ zegt de ADA (American Dental Association)
Als gevolg hiervan zijn ook bij ons met ‘VLAREM’ een hele resem nieuwe
reglementen gekomen om het milieu te beschermen.

Welke argumenten voert men aan om amalgaam veilig te noemen, en welke zijn er om dit te weerleggen?
Het steeds terugkomende argument van de voorstanders is dat er onvoldoende studies zijn die aantonen dat mensen ziek werden door amalgaam in de mond.
Het antwoord hierop is zeer eenvoudig, het is onweerlegbaar aangetoond dat ontoelaatbaar veel kwik uit de vullingen lekt, het staat ook vast dat kwik een van de meest toxische elementen is die wij kennen. Kwik werd reeds verboden voor alle toepassingen waarvoor alternatieven zijn. Het ligt dan ook voor de hand om daar geen risico’s mee te lopen en het niet meer te gebruiken en indien nodig te verwijderen. Laten wij nog even het voorbeeld van de milieuwetgeving nemen. Bij de verkoop van een onroerend goed is tegenwoordig een bodemattest verplicht. Indien kwik (ook in de vorm van amalgaam) of andere zware metalen in de bodem gevonden worden mag de verkoop pas plaatsvinden na bodemsanering, of met andere woorden afgraven en zuiveren. Als er kwik (amalgaam) gevonden wordt in onze mond, zou dat dan niet moeten gesaneerd en gezuiverd worden?

Wetenschappelijk bewezen feiten over kwik en amalgaam (zie website XXX)
Gedurende de hele levensduur van een vulling ontsnapt kwik uit amalgaam, het meeste als kwikdamp. Kwikdamp wordt via de longen voor 80% geabsorbeerd in het bloed. Kwik is cytotoxisch, het doodt cellen. Er is geen grenswaarde waaronder kwikdamp onschadelijk is. Kwik uit het amalgaam wordt vrijelijk via het bloed getransporteerd. Kwikdamp wordt in de hersenen geabsorbeerd. Kwik uit amalgaam stapelt zich op in het bindweefsel. Kwik doorbreekt de bloed- hersen barrière. Kwik speelt een rol in de pathogenese van de ziekte van Alzheimer.
Kwik uit het amalgaam bevindt zich in de moedermelk en in de foetus in een verhouding t.o.v. het moederweefsel van 8:1.Kwik (zowel kwikdamp als methylkwik) passeert de placenta .

Kwik vermindert de voortplantingsfunctie in ernstige mate.
Kwik put het immuunsysteem snel uit.
Kwik geeft aanleiding tot een aantal auto-immuunziekten.
Kwik verhoogt het aantal allergieën en de ernst daarvan.
Kwik uit het amalgaam stapelt zich in beginsel in de nieren, lever en hersenen. Kwik uit amalgaam veroorzaakt een reductie van 50% in de nierfunctie. Aangetoond in een studie met schapen na het aanbrengen van amalgaam. Kwik uit amalgaam veroorzaakt nierschade (aangetoond in dierexperiment). Methylkwik is schadelijker dan elementair kwik, en kwik uit het amalgaam methyleert in de mond.
Kwik uit amalgaam migreert door de hele tand . Deze migratie is nog eens verhoogd als een gouden kroon over een element geplaatst wordt waarin zich een amalgaamvulling bevindt.
Tanden vormen levend weefsel en zijn een deel van ons lichaam. Tanden hebben een intensieve communicatie met de rest van het lichaam via het bloed, lymfe en zenuwweefsel
Kwik uit amalgaam wordt in het lichaam geabsorbeerd tot een hoogte van 3 tot 17 mcg/dag. (WHO 1991 Criteria 118). Het vrijkomen van kwik wordt bevorderd door verhoging van temperatuur, wrijving en versterking van stroom.
In de hersenen stapelt het kwik zich met voorliefde in de hypofyse en de hypothalamus.
Lichte kwikvergiftiging geeft vooral neurologische symptomen.
Kwik wordt getransporteerd via de uitlopers van de zenuwcellen.
Kwik bindt zich aan het hemoglobine in de rode bloedcel. Hierdoor wordt de zuurstofcapaciteit gereduceerd. Kwik brengt schade aan de bloedvaten waardoor de bloedvoorziening naar de weefsels vermindert.
Amalgaamvullingen produceren elektrische stroom wat schadelijk voor de gezondheid kan zijn. Deze stroom wordt gemeten in microampères. Het centrale zenuwstelsel (hersenen) werkt in het gebied van nanoampères. Dit is 1000x minder dan microampères. Verschillende metalen in de mond (goud en amalgaam b.v.) produceren hogere stromen.
Kwik uit amalgaam veroorzaakt antibioticum resistentie en kwikresistentie bij bacteriën in de mond en maagdarmkanaal.
De hoeveelheid kwik in de hersenen komt overeen met het aantal vlakken van de amalgaamvullingen in de mond. De hoeveelheid kwik in de hersenen van de foetus, de pasgeborene en jonge kinderen komt overeen met het aantal vullingen in de mond van de moeder.

Dit is slechts een ‘korte’ opsomming van resultaten van onderzoeken door gerenommeerde universiteiten en toxicologen in heel de wereld. Als men nog even denkt aan het feit dat de WGO (in haar criteria 118) stelt dat amalgaamvullingen verantwoordelijk zijn voor meer kwik in het lichaam dan alle andere oorzaken samen, welke plaats blijft er dan nog voor dit materiaal?

Detox
- De eerste stap voor detox is de toevoer van toxische stoffen indijken.
- Amalgaam verwijderen is duidelijk een belangrijke stap in die richting.
- Dit verwijderen moet wel met alle nodige voorzorgen gebeuren, want bij het uitboren komt juist het meeste kwik vrij.
Amalgaam veilig verwijderen
- De IAOMT (International Academy of Oral Medecine and Toxicology) heeft een heel protocol uitgewerkt om amalgaam veilig te verwijderen.
- Eerst wordt gedurende twee weken voor het verwijderen een detox programma gevolgd, daar bestaan verschillende mogelijkheden voor, in detail uitgewerkt.
- Dat detox programma kan bevatten: alfa liponzuur, glutathion, glycine, vitamine C, vitamine E, MSM (methylsulphonylmethaan), look (indien mogelijk), chlorella, selenium,
- Verder ook zink, koper,
- Mercuclean (Biodynamics) en Functiomed (biodynamics) deze bevatten enkele van de eerder genoemde stoffen
Het verwijderen zelf
- Moet in zo groot mogelijke stukken gebeuren, met zo min mogelijk boren in het amalgaam zelf. Het boren moet liefst niet met een turbine gebeuren, maar best met een ‘rood hoekstuk’, ook wel ‘snelloop’ genoemd.
- Met zo veel mogelijk waterkoeling.
- Met zo veel mogelijk afzuiging in de mond.
- Met gebruik van rubberdam ofwel ‘Cleanup’.
- De huid (aangezicht) en kin zo veel mogelijk bedekken
- De ingeademde lucht controleren door toegevoerde buitenlucht te ademen, zowel voor de patiënt als voor de tandarts en het team.
- Groot volume luchtevacuatie die buiten moet uitblazen
- Het ziet er dan wel wat exotisch uit…

Besluit: bij pollutie van het lichaam is zuivering de enige oplossing.

In het kader van een holistische benadering van de gezondheid lijkt het voor de hand liggend dat wij leren uit de fouten die wij in het verleden maakten.
Wij moeten niemand met de vinger te wijzen, wij maken als individu en als groep telkens weer fouten, dat is niet erg. Wel erg is het als wij halsstarrig weigeren te leren uit onze fouten, dat zou na zo veel eeuwen evolutie niet meer mogen gebeuren.
Over amalgaam en kwik is er voldoende duidelijk en ook wetenschappelijk gefundeerd om ons toe te laten de juiste beslissingen te nemen. Elk moet dat voor zich uitmaken, maar het goede nieuws is dat de meeste dokters en tandartsen in de context van dit onderwerp ook tegelijk patiënt waren en zijn, en dat ook zij nog vele amalgaamvullingen in de mond hebben…
Vorig jaar waren in de V.S. hoorzittingen voor de FDA (Food and Drug Administration) waar vele getuigen en toxicologen gehoord werden. Een van de sprekers was John Rowe, die zelf twee ‘hearings’ voor het Amerikaans Congres over Amalgaam geleid had. Hij benadrukte eerst ook nog eens de ongelooflijke ongerijmdheid dat amalgaam buiten de mond als zeer toxisch beschouwd wordt, zowel voor het bereiden als na het eventueel verwijderen uit de mond, en dat het slechts op een plaats veilig en niet toxisch is, namelijk in iemand’s mond!!!
Verder eindigde hij als volgt: ‘ Zoals u hier eerder hoorde schat het Instituut voor Geneeskunde -een onderdeel van de ‘National Science Foundation’- dat in de VS jaarlijks ten minste 60.000 baby’s geboren worden met gevaar voor leerstoornissen doordat zij kwikvergiftiging opliepen door de amalgaamvullingen van de moeder. Zestigduizend per jaar.

Het is niet zo dat wij deze kinderen belasten met een verkoudheid die na een week voorbij is. Wij belasten hun met een levenslange handicap, die hun levenskwaliteit en die van hun familie voor vele, vele jaren zal verminderen.
Als vader van vier kinderen, grootvader van tien, en overgrootvader van een, met nog een op komst, rukt dit mij het hart uit mijn lichaam. Als vandaag uit deze conferentie iets voortkomt, laat het dan zijn dat wij verantwoord handelen en asjeblief, asjeblief, stoppen met onze kinderen te vergiftigen. Alsjeblief.’ (FDA transcriptie, 7 september 2006)

Het is ook mijn vurige wens dat wij in België hier naar handelen!

Yvan Micholt

ER IS HOOP!
Europese Commissie adviseert verbod op tandheelkundig amalgaam
by Laura van Dee

BRUSSEL – Tandheelkundig amalgaam moet de komende jaren verdwijnen, omdat kwik een negatieve uitwerking op het milieu heeft. Dat adviseert de Europese Commissie op basis van onderzoek. Het verbod moet samengaan met een verbeterde handhaving van de EU-wetgeving over de afvalverwerking van tandheelkundig amalgaam.

Volgens het rapport worden kwikvrije alternatieven nog niet genoeg gebruikt in veel EU-landen. Dit komt doordat tandartsen vaak denken dat ‘alternatieve’ vullingen duurder zijn dan amalgaamvullingen, zij nog niet kunnen werken met de nieuwe vullingen en/of denken dat composietmaterialen een kortere levensduur hebben. Sommige tandartsen zijn ook “onwillig om hun praktijk te veranderen en te investeren in nieuwe apparatuur om te werken met kwikvrije vullingen,” aldus het rapport. Veel patiënten weten volgens de auteurs van het rapport niet eens dat amalgaamvullingen kwik bevatten.

In 2007 werd kwik in de EU gebruikt in meer dan zestig verschillende toepassingen. Het werd het meest gebruikt in chlooralkaliproducten (41%), maar op de tweede plek stonden amalgaamvullingen (24%). Als kwik in chlooralkaliproducten uiteindelijk helemaal niet meer gebruikt wordt (streefjaar 2020), zou kwik vooral in de tandheelkunde nog voorkomen.

Het rapport bevat een basisscenario en drie beleidsmaatregelen om de negatieve effecten van amalgaam op het milieu te reduceren. De onderzoekers benadrukken dat er geen wetenschappelijke consensus is over de directe gezondheidseffecten van tandheelkundige amalgaam (behalve allergieën) en dat toekomstige beleidsplannen zich daarom richten op de gevolgen voor het milieu en op de indirecte gezondheidseffecten.

Als eerste beleidsplan adviseren de onderzoekers verbeterde handhaving van de EU-wetgeving over afvalverwerking van tandheelkundig amalgaam. Daarnaast moeten lidstaten aangemoedigd worden nationale maatregelen te nemen voor het uitbannen van kwik uit de tandheelkunde en het promoten van kwikvrije materialen.

De onderzoekers concluderen dat het meest effectieve beleid zou bestaan uit een combinatie van een verbod op tandheelkundig amalgaam en een verbeterde handhaving van de EU-wetgeving over de afvalverwerking van kwik. De Europese Commissie “vraagt lidstaten maatregelen te nemen om het afval van tandheelkundig amalgaam te verwerken in overeenstemming met de EU-wetgeving en om bewijs te leveren van de effectiviteit van de genomen maatregelen. Om aan de vereisten te voldoen zijn amalgaamseparatoren in tandheelkundige praktijken nodig, moet gezorgd worden voor adequate handhaving van deze apparaten zodat ze voor minimaal 95% effectief zijn en moet amalgaamafval verzameld en verwerkt worden door bedrijven die daartoe geautoriseerd zijn.”

Het verbod op kwik kan worden ingevoerd door het gebruik van kwik in de tandheelkunde toe te voegen aan annex XVII van de REACH Regulation wetgeving. REACH (Registration, Autorisation and Restriction of Chemicals) is de EU-regelgeving voor chemicaliën, die tot doel heeft de gezondheid van de mens en het milieu te verbeteren. REACH ontwikkelt wettelijke normen voor Europa.

Het rapport adviseert om enkele afgeperkte vrijstellingen in de normen op te nemen voor medische aandoeningen waarbij geen alternatief voor tandheelkundig amalgaam voorhanden is. Uit het rapport blijkt dat de beslissing om een REACH Restriction Dossier toe te voegen en een verbod in te voeren waarschijnlijk in 2013 genomen zal worden.

De onderzoekers beschouwen de combinatie van een verbod en strengere EU-regelgeving voor kwik noodzakelijk, omdat zonder een verbod geen verandering optreedt in de huidige situatie, waarbij kwik vrijkomt door de natuurlijke verslechtering van vullingen in de monden van mensen, door crematie en begravingen en door restemissie in stedelijk afvalwater.

Door het verbod kan het milieueffect op de lange termijn beïnvloed worden en ontstaat er na vijftien jaar een significante vermindering van kwik. Voor kwikreductie op de korte termijn moeten daarom beide beleidsmaatregelen ingevoerd worden.

De effecten van amalgaam op het milieu zijn veelbesproken. Zweden heeft tandheelkundig kwik al uitgebannen, terwijl Denemarken, Finland, Nederland en Italië het gebruik drastisch hebben ingedamd. Andere landen, zoals Duitsland, Spanje, Italië en Oostenrijk, hebben ofwel beperkingen of richtlijnen over het gebruik van amalgaam.

Het volledige onderzoek, 'Study on the potential for reducing mercury pollution from dental amalgam and batteries', uitgevoerd door een Franse milieu- en duurzaamheidsorganisatie, kan gedownload worden op http://ec.europa.eu/environment/chemicals/mercury/pdf/Final_report_11.07.12.pdf. (bron: Dental Tribune International)

top